که تا شاید وا رهد وُ بر گذرد
  از درشت ناک
  گلبوته های خاموشی
  شال شکوه وُ گریه سر می دهد
  تا بالی
  به موئیدن آن نماز بدارد
  که از کهکشان شن
  بر متن پیل پیمای خشک
  تنها قطره ها
  گواهی راه است

  و بیاید
  به گردونه بنشیند وُ
  بیاویزد
  بگردد میان زورق خون
  که این سوگ سرود را
  بر آب و به باد
  ببرد

  نیلوفری کبود
  در معبر توفان
  ریسمان دارش را می بافد
  نقوش مرگ
  بر حَجَر بیتوته سای زمان
  ازدحامی دور
  گلگونه سای نقشی
  که وا می رهد
  و می رود بیاندازد تیری پرتابی
  به استخوانی ، جمجمه ای
  یا جلپاره ای خُرد
  انگار که نکرده باشد
  نه هیچ نگاهی
  حتی لحظه ای
  به توتیای افسون سای
  الف قامت اش